Op visite

Vannacht ging ik op visite. Ja je leest het goed, vannacht…
Eerst ging ik nog naar de dierenwinkel die blijkbaar gerund werd door de moeder van mijn beste vriendin. In deze winkel zocht ik een vissenkom en leuke visjes. Het is immers wel zo leuk om iets mee te nemen als je bij iemand langs gaat. Ik vroeg me wel af waar ik diegene aan zou aantreffen. Het bleek dat zijn voormalig huis niet bewoond werd dus hier was hij weer in getrokken met een paar spulletjes die hij op de kop getikt had. De persoon waar ik heen ging heb ik al ruim tien jaar niet meer gesproken dus we hadden genoeg om te bespreken. Wat we dan precies gezegd hebben kan ik me al niet meer herinneren.

Huisje (links) met veel herinneringen
Huisje (links) met veel herinneringen

Ik weet het, dat klinkt heel raar. Iemand zo lang niet gezien of gesproken hebben en dan vergeet je waar jullie het over gehad hebben. Maar ik zeg je, zo raar is het niet.
Want voor ik het wist was de visite afgelopen terwijl ik nog helemaal niet weg wilde en was ik ineens in een soort avonturenfilm beland. Iets met mensen die experimenteren op andere mensen en ik zou ontsnappen.

Toen dit allemaal achter de rug was had ik ineens in de gaten dat mijn vriend naast me met zijn telefoon lag te klooien en vroeg ik hem hoe laat het was. Ergens rond half tien was geloof ik het antwoord. Eigenlijk wilde ik dat helemaal niet horen, het licht van de ochtendzon niet zien. Ik wilde verder dromen, dromen dat mijn papa nog ergens rondloopt en als ik hem dan zou zien, ik hem een kom met vissen zou geven.

Once upon a time…

Once upon a time there was a girl… Nee ik ga geen sprookjesboek schrijven (hoewel dat wel heel leuk kan zijn). Het gaat me om de tijd waarin een sprookje wordt geschreven, ‘Once upon a time there WAS’ of ‘er was eens’.  Net zoals in sprookjes wordt ook na overlijden over iemand gesproken in de verleden tijd. Bijvoorbeeld “Hij was mijn vader, hij zou nu 65 jaar zijn.”

Zelf heb ik hier altijd redelijk veel moeite mee gehad. Want dat mijn vader niet meer leeft betekent toch niet dat het geen 65 jaar geleden is dat hij geboren is. Op zijn verjaardag komt hier nog steeds een jaartje bij.
Volgens mij kan iemand ook niet ophouden met ouder zijn en vice versa, als een kind een ouder heeft is die ook niet ineens *poef* weg. Dit geldt natuurlijk ook voor andere familieleden.

Recent heb ik bij mezelf gemerkt dat ik me aanpas aan de gebruiken van anderen. Want ik maakte altijd veel gebruik van de tegenwoordige tijd, maar zo sprak ik laatst bij de kapper over mijn vader die krullen had. Maar de vader die ik in mijn hoofd heb die heeft nog steeds zwarte (nou ja grijze) krullen .

Dus om het verhaaltje verder te schrijven:

Er was eens een meisje, die heeft een vader. Hij is 65 jaar oud en heeft zwarte krullen. Hij is helaas niet meer bij haar, maar houdt haar vanuit de hemel in de gaten! ❤

Zou daar de hemel zijn?
Zou daar de hemel zijn?

Mag je verdriet tonen op social media?

Vorige week vrijdag las ik een bericht op Lindanieuws.nl. Het ging over Wendy van Dijk die stil stond bij de verjaardag van haar in 2006 overleden vader. Ze had een lieve foto met een mooi onderschrift op Instagram geplaatst. En ik geef haar groot gelijk, waarom zou je alleen de verjaardag vieren van je nabije naasten of alleen de leuke berichten delen. Helaas dacht niet iedereen hier zo over, op het Facebookbericht van LINDA was namelijk een stroom aan reacties binnen gekomen. Veel vol medeleven en steunbetuigingen, maar ook een dame die vond dat het een schreeuw om aandacht was.

Hier kan ik met mijn hoofd niet bij, Wendy is een bekende Nederlander. Maar ze is ook een mens met gevoelens net zoals jij en ik. Zij heeft dus net als ieder ander verdriet wanneer een dierbare komt te overlijden. Zou de desbetreffende dame het een schande vinden dat een zogenoemde BN’er gedrag vertoont dat ook bij ‘de normale mens’ voorkomt of zou het dieper liggen?

Is sociale media wel de plek om je verdriet te delen of vraag je dan automatisch om medelijden en aandacht? Zelf heb ik er ook altijd wat moeite mee om dingen rondom mijn vader te plaatsen, precies om bovenstaande punten want wat als ze vinden dat ik om aandacht vraag…? Afgelopen februari met mijn vaders sterfdatum en later in juni met Vaderdag heb ik dan toch eindelijk mijn gevoelens gedeeld. Want als je dit niet wilt lezen naast de leuke nieuwtjes waarom ben je dan mijn Facebook vriend?

Mijn vaderdag cadeautje van dit jaar <3
Mijn Vaderdag cadeautje van dit jaar ❤

Natuurlijk ligt dit voor Wendy iets anders omdat zij niet alleen vrienden maar ook veel fans als volgers en vrienden heeft. Misschien is het dan verstandig om na te denken. Wat zou jij willen horen op het moment dat je je hart lucht over het verlies van je vader, wat voor fijne man hij was en hoe graag je hem een fijne verjaardag zou willen wensen?

Voel je vrij om te reageren met jou gedachten hierover. 😉