Talking to the moon

Mensen gaan dood, daar kunnen we niet omheen. De vraag is waar gaan zij heen? Ik herinner me verhalen uit kinderboeken waarbij verteld werd dat de opa, oma of pluisje het konijn een sterretje aan de hemel is geworden. Al die sterretjes zouden lichtjes van engelen zijn die over ons waken. Is dat nou geen geruststellende gedachte? Zo dacht ik er als kind ook over en sinds mijn vader is overleden is daar een overtuiging bij gekomen.

De overledene die je het meest dierbaar is blijft dichter bij je. Hij of zij is dus niet één van die vele sterretjes, maar het mannetje op de maan. De maan was als hemellichaam altijd goed te zien vanuit mijn slaapkamerraam, dus dan zwaaide ik of ging ik even met hem babbelen.

Als ik nu de maan zie opkomen en het gezicht van het mannetje is te zien, dan kijk ik altijd even en zwaai ik hem welterusten of goeiedag toe.

man op de maann
Zou dit het mannetje op de maan kunnen zijn?

Ik kwam laatst onderstaand nummer weer eens tegen, ik ben dus niet de enige die deze relatie met de maan heeft 🙂

Bruno Mars – Talking to the moon

Bijgeloof

Vandaag liep ik door mijn kamer in mijn ouderlijk huis en ineens zie ik iets liggen. Van die dingen waar je al jaren niet meer naar gekeken hebt maar die wel altijd constant aanwezig zijn geweest. Het was een van die vele verzameldingen van de plaatselijke supermarkt. Sleutelhangers in de vorm van smileys en dan met allerlei uitdrukkingen. Het specifieke poppetje waar deze post over gaat is een blauwe, één met witte vleugeltjes en een gele band om het hoofd. Een engeltje dus.

Het engeltje in kwestie
Het engeltje in kwestie

Ik had destijds een hele verzameling van deze sleutelhangers, die ik strategische naast mijn slaapkamerdeur aan een haakje had gehangen. Natuurlijk samen met allerlei andere prullaria zoals bloemenslingers en knuffeltjes. Maar ik dwaal af, het engeltje dus.

Bijzonder aan deze sleutelhangers was dat ze bij knijpen een geluidje produceren. Zoals een grommetje of een giechel. Uit het engeltje kwam een geluid dat ik nooit zo goed kon plaatsen. Maar ja, wat voor geluid maakt een engel ook? Ik weet het niet, ik heb er dan ook nog nooit eentje ontmoet.

Dit engeltje hing samen met zijn (ik denk dat het een hij was) vriendjes naast mijn deur en was met zijn lachebekje mijn kant op gericht. In de tijd dat ze nog te verzamelen waren kwam er zo af en toe nog eentje bij en dat was dat.  Prima zou je zeggen, lekker laten hangen. Maar nou komt het, dit engeltje was ’s nachts nogal onrustig. Misschien overdag ook wel, maar dan was ik daar niet bij. De geluidjes die hij kon produceren floepte er soms spontaan uit, hoorde ik hem ineens piepen/zoemen/neuriën of wat het ook maar was.
De eerste keer dat er iets spontaan geluid gaat maken in je kamer schrik je natuurlijk even, maar daarna vond ik het wel gezellig. Het was immers precies het engeltje dat geluid maakte.

Misschien, heel misschien was het een andere engel die me gedag wou zeggen.
Ik ben niet katholiek, christen, moslim of jood. Ik weet ook niet waar ik in moet geloven, in kan geloven. Maar wat zou ik graag willen dat de hemel wel degelijk bestaat en dat dat kleine engeltje mijn boodschapper was met een boodschap van boven.