Eén van de zeven zonden

Toen ik dit blog begon had ik al enkel onderwerpen in mijn hoofd. Bijvoorbeeld de vorige over 1 januari. Toch heb ik tot op heden niet al deze bedachte onderwerpen gehad. Over het algemeen omdat ik niet helemaal weet waar ik moet beginnen of zoals bij de vorige, omdat hij bij een bepaalde tijd in het jaar hoort.

Maar nu kreeg ik onlangs een vraag van iemand die ik net over mijn vader verteld had die perfect op dit onderwerp aansluit. Dus nu moet ik er toch maar aan geloven.

“Ben je dan ook jaloers?” Zo klonk de vraag. Zover ik me kan herinneren heeft niemand me deze vraag ooit eerder gesteld. Terwijl ik het om heel eerlijk te zijn geen gekke vraag vind.
Dit was het enige moment tijdens het gesprek dat ik een beetje een brok in mijn keel kreeg. Want ja, ik ben dus wel degelijk jaloers. Jaloers op fijne verhalen, jaloers op vriendinnen die ik met vaders zie ravotten. Jaloers op iedereen die heeft wat ik mis…

Jaloezie is één van de zeven zonden zegt men, samen met ijdelheid, hebzucht, luiheid, woede, vraatzucht en lust. Nu ben ik niet gelovig dus om vergiffenis vraag ik geen god. Maar misschien wel de mensen die ik benijd terwijl zij hier geen schuld aan hebben. Dus bij deze mijn excuses, ik gun jullie natuurlijk alle geluk en liefde met jullie papa!

Advertenties

1 januari

Ik heb een tijdje tegen het schrijven van deze post opgezien. Omdat het onderwerp voor mij heel belangrijk is. En dat moet je dan maar weer net goed onder woorden kunnen brengen. Vandaar ook dat de titel van dit stuk ietsjes afwijkt van de datum van vandaag.

Om te beginnen wil ik jullie allemaal een heel gelukkig nieuw jaar wensen, ik wens jullie alle geluk en liefde toe voor het komende jaar.
Waarschijnlijk hebben jullie het nieuwe jaar ingeluid met oliebollen en vuurwerk, dit laatste zelf afgestoken of dat van anderen bewonderd. Dit geldt ook voor mij (ik waag me alleen aan sterretjes), maar er is altijd één specifiek vuurwerk stuk waar ik extra naar uitkijk. Zo’n rode lichtkogel die langzaam door de licht zweeft, afgelopen oud en nieuw zag ik hem al vrij vroeg en toverde hij een grote lach op mij gezicht. Voor mij was dit het teken dat ook papa met ons mee het feestje vierde en ik met een gerust hart het nieuwe jaar in kon gaan.

Een dergelijke lichtkogel staat voor mij symbool voor de laatste keer dat mijn  vader en ik bij elkaar waren. Midden in de nacht rond een uur of twaalf schoot iemand deze de lucht in om het net begonnen jaar 2005 te vieren. Mijn vader en ik stonden dit schouwspel te bewonderen vanaf het kleine dijkje voor huis.

Omdat dit de laatste keer was dat ik mijn vader zag en het leuk met hem had is dit natuurlijk een fijne herinnering. Aan de andere kant maakt het ook dat ik me er extra van bewust ben dat het weer een jaar langer geleden is dat hij is overleden.
En gisteren was het dus alweer elf jaar geleden dat ik hem voor het laatst in mijn herinnering heb. Aangezien ik nu dit jaar 21 word is leef ik dus al langer zonder dan met hem, dat is een raar iets om je te realiseren.

Mijn goede voornemen is om van dit jaar een mooi jaar te maken en over 364 dagen klaar te staan om de lichtkogel te aanschouwen en me te realiseren hoe waardevol het leven eigenlijk is.