“Hij schrijft vanuit de hemel”

Vorige week was het alweer mijn 21e verjaardag. Een leuke en gezellige dag met vrienden en familie.

Ieder jaar weer hebben mensen moeite met het kiezen van een leuk cadeautje. Zo kreeg ik deze keer maar liefst drie theedozen…

Ook kreeg ik een ander soort doos, of eigenlijk een kist. Een zogenaamde ‘koesterkist’. Dit is een simpele houten box die bedrukt kan worden met foto’s en teksten naar keuze.

Deze kan dan gebruikt worden als kist voor het bewaren van herinneringen en is zeer geschikt om cadeau te geven bij geboorte maar ook bij overlijden.

Mijn nieuwe koesterkist is ontworpen door mijn moeder. Die hiervoor druk op zoek is geweest naar foto’s van mijn vader die ik wel mooi zou vinden. Zelf had ze ook goede redenen om specifieke foto’s die kiezen en te plaatsen.

Want bij die ene, grote foto, lijkt het alsof “hij schrijft vanuit de hemel.”

Een heel bijzonder cadeau. Niet zozeer een verjaardagscadeau. Maar wel een mooi moeder- dochter cadeau.

Zoals in de vorige post te lezen is, zijn er wat veranderingen gaande in mijn huisje. Daardoor heb ik straks wel mooi de ruimte om mijn kist te koesteren op een mooie plek in de kamer. (Foto volgt).

Wil je meer weten over zo’n koesterkist? Kijk dan eens op www.lytseskat.nl.

Lieve papa,

Acht februari was het alweer 11 jaar geleden dat je het leven inruilde voor een plekje in de hemel. Dit wil zeggen dat je nu al meer jaren weg bent dan het aantal dat ik je bij me heb gehad.

Toch heb ik hier niet zoveel bij stil gestaan als de afgelopen jaren. Dat spijt me lieve papa, denk niet dat ik je vergeet of dat je niet belangrijk meer bent. Maar er zijn even wat andere dingen gaande die mij bezig houden.

Want hoewel jij, als mijn vader, een belangrijke man in mijn leven bent dacht ik dat de jongeman die op de tweede plaats komt ook al had gevonden. Maar helaas is hier vroegtijdig het doek gevallen.

Gelukkig gaat hij niet zover weg als jij van me weg ging. Een andere stad is in vergelijking met de hemel toch nog best dichtbij.

Jullie lijken best wel op elkaar. Want hoewel jullie allebei graag bij mij willen zijn, kunnen jullie dat niet. Jij omdat je lijf het niet kon, hij omdat zijn gevoel het niet kan. En hoewel ik jullie graag allebei bij me wil houden, lukt mij dat niet. Want het is niet aan mij..

Sinds het moment dat jij bij me wegging ben ik veel muziek gaan luisteren die mij troost of wat juist fijn is om mee te blèren. Eén nummer kwam ik ook tegen toen ik aan hem dacht en is ook voor die situatie heel geschikt. Alleen dan net even anders interpeteren.

Fijn is dat, als dat dan toch weer samen komt.

Ik hoop dat hij en ik ook weer samen komen, in liefde of anders in vriendschap.
De tijd zal het leren.

Net zoals de tijd leren zal of ik jou ooit weer tref.
Tot die tijd lieve papa, zal ik je elke achtste februari weer extra aan je denken.

Dikke kus, Charlotte