Nieuwe avonturen

Zo, al even weer thuis. Een ruime maand inmiddels. Een maand waarin ik veel verschillende dingen heb gevoeld en gedacht rondom mijn reis.

Eerst wist ik niet helemaal zeker of het me de juiste voldoening had gebracht. Had ik misschien langer moeten blijven, dingen anders moeten doen? Misschien ja, maar dat ik nu thuis ben geeft ook weer ruimte voor andere dingen, andere plannen.

Ik ben wel 100% aangestoken met het reisvirus. En dat had ik eigenlijk niet verwacht, ik zag mezelf niet zo als een backpacker. Natuurlijk wilde ik altijd wel op leuke vakanties, maar weken, maanden weg. Dat was een ver-van-mijn-bed-show.
Eerlijk gezegd zie ik mijzelf over een paar jaar wel weer ergens rondreizen. Eerder mag ook, maar helaas geen geldboom op het balkon.

Wat zou ik dan willen doen? Geen idee, roadtrippen, rondreizen en werken, India, Azië, wie weet nog wel eens naar Nieuw Zeeland. Maar dan niet weer alleen, dat was prima hoor. Maar volgende keer wil ik mijn avonturen ook wel met iemand delen. Iemand die dit leest en zich aangesproken voelt? Let me know!

Ruim een maand thuis dus, inmiddels heeft mijn leven een soort van vorm gekregen. De afgelopen weken veel gesolliciteerd, gesprekken gehad maar helaas nog niet het verlossende woord dat ze me willen hebben. Gelukkig ben ik hier vrij flexibel in, dus vanaf volgende week ga ik weer lekker een paar dagen per week op Ameland bij de Zwaan aan de slag. Daarnaast veel nieuwe dingen leren, cursussen volgen en mezelf op de markt brengen als freelancer.

Dat is het avontuur van 2018!

Advertenties

Terug naar t eiland

Nog een kleine acht uur vliegen en ik ben weer thuis. Voordat het zover is zal ik nog even recapituleren wat er de afgelopen dagen allemaal is gebeurd.

Volgens mij is het laatste wat ik heb verteld, dat ik naar de zoo ben geweest. De dagen daarna heb ik gevuld met Gea en Jet (een Nederlandse vriendin van Gea die graag de Nederlandse winter verruild voor het Nieuw Zeelandse zonnetje. Niks heel spannends, maar gewoon gezellig. Veel potjes Skipbo, de rummicub zat nog ingepakt. Ik denk dat we op wel vijftien potjes zaten, ik heb er maar 1 verloren. Leuk spel haha. Verder lekker gegeten, bezoek is voor Gea reden om ook eens een ijsje te nemen, dus daar maak ik natuurlijk ook graag gebruik van.

Ze woont net in het huis in Hunterville dus er moet nog het een en ander gebeuren, dus lekker balustrade aan het schrobben geweest. De vorige bewoner het het maar wat laten gebeuren, dus toen ze er aankwam was de tuin een grote jungle. Nu al stukken beter maar nog zeker project on going zeg maar…

Wel een leuke tuin met fruitbomen, lekkere kleine pruimpjes.

Na een paar nachtjes weer terug naar Wellington, waar mijn kamertje op me wachtte.

Zondag was museumdag, met name de zalen over de maori vond ik zeer interessant. Helaas daar niet veel foto’s van, mocht niet wegens copyright.

Maandag lekker ronddwalen in het centrum en dinsdag met de cablecar naar boven en via de botanic gardens weer naar beneden. Tussen de bedrijven door nog de laatste souverniertjes gescoord. Dinsdag de koffer voor het grootste deel gepakt en nog lekker uiteten om het goed af te sluite,

En toen was het alweer woensdag, tijd voor een laatste strandwandeling (met mooie strandvondsten) en toen de wandeling naar het vliegveld, was best te doen.

Het vliegen is eigenlijk geen probleem, dit keer geen paniek zoals de heenweg toen ik het toch wel heel eng vond om weg te gaan, allemaal wel prima. Maar dat wachten op die vliegvelden is toch niet mijn hobby hoor.

Inmiddels al het wachten overleefd en in het vliegtuig van KLM naar Amsterdam, heel wat films kijken, slapen heb ik al (geprobeerd) in het vliegtuig naar Shanghai.

Ik kijk er naar uit om op Schiphol mijn bagage te verzamelen en in de aankomsthal opgewacht te worden.

Inmiddels weer op Ameland. Het welkomstcomité gisteren stond klaar met een ballon, het vliegtuig was vroeg en ik zat aan het raam met mooi uitzicht, prima dus. Eenmaal bij mijn moeder en carla zijn we naar Almere gereden, het Van der Valk hotel. Heeeeeerlijk, de douche, daar gegeten en vanmorgen lekker ontbijt. Wel heel gek dat het hier nu zo vroeg donker, en laat licht is. Beetje verwarrend haha. De kou valt trouwens mee om naar over te schakelen. Hoe ik t vind om terug te zijn enzo moet ik nog even goed over na denken, wel gek in elk geval. Komende dagen eerst acclimatiseren en allemaal leuke mensen weer zien. Te beginnen bij vriendinnetjes Wietske en Joella vandaag, laatste met baby! Morgen wat dingetjes regelen en dan ’s avonds weer gezelligheid. En vandaag op tijd slapen want ik ben moeeeee.

<48 uur

Over 48 uur vlieg ik al even boven Australië, de Pacifische Oceaan of zoiets. Ik realiseer me net dat dit niet klopt, over 48 uur zit ik op vliegveld Auckland te wachten op de volgende vlucht naar Shanghai.

Over 72 uur ben ik al lang en breed in Nederland.

BIZAR

Net zo bizar is de eerste aflevering van Wie Is De Mol, net terug gekeken. Helemaal voorbereid op de terugkeer in de Nederlandse samenleving. Hmm, dit klinkt alsof ik in de bak zat. Dat niet, straks wel in een koekblik. Vanaf het vliegveld wat je hieronder ziet.

D8759213-C448-490F-A430-D5EE74AE76FF.jpeg

Zoooooooo

In de bus naar Gea, beetje vertraging dus mooi tijd om even te typen. En nu op donderdag even niks te doen dus tijd om te plaatsen ;).
Want op dinsdag ging ik naar de dierentuin, de Wellington zoo welteverstaan.
Eindelijk de beruchte kiwi gezien en er ook daadwerkelijk een kiwi uit kunnen opmaken.

07099739-7B5A-4063-BD96-499A1D52D629.jpegVerder nog veel meer leuke beestjes:

B6EFC0A9-4AAD-4331-BC22-8F1F5DE890A7.jpegDe emoe die tussen de mensen door wandelt

9FDA76A1-B86C-4965-B750-930940DD428C.jpegLeeuwen die ik eerst niet kon vinden omdat ze onder een richel lagen te chillen

9D624F30-D940-4AC5-BD53-D7F087198F3E.jpegVrolijk spelende apen, die hier overigens niet echt spelen

B3A036F2-5E39-4DF4-8089-2AEF9F71B4F6.jpegBaby stokstaartjes, goed kijken

Deze mooie giraffes

CAC57537-7D34-475C-A0A4-BF794BDAA5FA.jpegBambi!

Charming cheeta

Helaas geen pinguïn of wallaby en kangoeroe gezien, moesten ook ergens zijn. En geen tijgers maar dat was uitgelegd. Ze moesten nog aan elkaar wennen dus wat schuw.

Blijkbaar is 2 januari hier ook een feestdag, wist ik niet. Eten en drinken kwam maar liefst 15% bovenop :o.

Rectificatie

Hoi hoi! Allemaal bijgekomen van de champagne hik en de oliebollenbuikpijn?

Ik zat net met het vorige stukkie in mijn hoofd en bedacht dat een zin mogelijk voor verwarring zorgt. Ik zei namelijk dat ik met oud en nieuw thuis miste en dat het dus niet heel erg is om volgende week naar te huis te gaan. Ik wil hier even bijvoegen dat ik natuurlijk helemaal niet uit Nieuw Zeeland weg wil, des te meer omdat het thuis koud en brr is en ik vandaag het in een heel zomers jurkje nog warm heb. Dit land is zo mooi, ook al zou ik een jaar blijven dan is er nog zoveel te ontdekken.
Thuis is weer een gewoon leven, ik zeg een want ik heb nog geen baan dus hoe en wat precies is onzeker. Zoals ik het tegen iedereen hier ook zeg, dat is weer een nieuw avontuur. Thuis zijn ook allemaal leuke mensen en die weer zien kijk ik wel naar uit.

Ik kan prima alleen zijn en het contact met jullie allemaal is heel makkelijk met de sociale media, Skype en WhatsApp maar dat is toch anders ;). Het is ook makkelijker om uit te kijken naar hetgeen dat komt dan om te treuren wat straks voorbij is…

Dat ik hier aan dacht komt door het uitzicht van deze buurt. Het vliegveld is namelijk vlakbij en vanaf sommige punten kun je prachtig vliegtuigen zien opstijgen. Een van die vliegtuigen brengt mij volgende week naar Auckland. Verder zit ik hier ook vlakbij het water, Lyall Bay om precies te zijn. Als je over dit water uitkijkt kun je zo af en toe de veerboten naar en van het Zuidereiland zien varen. Op een van die boten zat ik eergisteren nog.

Het water van Lyall Bay heb ik vandaag nog van nadere inspectie voorzien, ik wilde nog een (verlate) nieuwjaarsduik doen. Nu zullen jullie wel denken, ja ja, bij haar is het warm, zo vervelend is die nieuwjaarsduik daar niet. Nou, dat lekker warm viel me toch een potje tegen. Van een vrouw die ook stond te bibberen leerde ik dat het water in Lyall Bay het koudst is van alle stranden van Wellington, heb ik weer. Twee plonsjes en toen was ik er wel klaar mee, opdrogen door de zon (al rondlopend, geen zin om te liggen) en met een omweg weer naar huis gewandeld.


Bewijs dat ik echt heb geplonst

Voor dat ik naar het strand ging heb ik ook nog wat gedaan. Maar dat is een eigen blogje waard, misschien typ ik die vanavond nog. Vanavond ook mijn rugzakje pakken, morgen met de bus naar Hunterville, naar Gea in haar nieuwe huis. Ik verheug me al op de potjes rummikub. Nu eerst eten en relaxen, boel gelopen vandaag.

Happy new year!

Zo, en toen was het ineens 2018. Ik zit nu in mijn eentje een pyjama-dag te houden in een leuk huis in Wellington. Huis ziet er van buiten niet uit en kan wel een opknapbeurt gebruiken, maar inrichting enzo helemaal prima. Fijne douche, met bad… Misschien nog wel ff badderen. Of niet, er is geen stop die pas 😦

Even uitgesteld om over oud en nieuw, new years eve te vertellen. Dit was de eerste keer dat ik echt dacht, was ik nu maar thuis. Niettemin een leuke avond gehad hoor maar leuke verhalen van iedereen maakt t wat dubbel. En versterkt t gevoel dat het wel prima is dat ik straks weer naar huis ga.

Maar goed, zal es vertellen hoe het allemaal ging hier in Wellington. Begon namelijk soepel. Gisterochtend vertrokken uit Nelson en met de bus en dan de veerboot richting de Nieuw Zeelandse hoofdstad. Vanaf het station ging er een richting het adres waar ik moest zijn en de halte had ik zo gevonden. Easy peasy zou je zeggen. Ware het niet dat de beste buschauffeur helemaal niet stopte bij de halte waar hij moest stoppen, en waar ik stond, maar bij een andere halte langsreed en gewoon weg reed. Hashtag flabbergasted. Ik snapte er niks van en heb de informatiedesk van het busbedrijf gebeld, ’t leek erop dat ik een uur moest wachten op de volgende dus mooi tijd om even verhaal te halen. De beste man, Ben, snapte het ook niet en zou er melding van maken. Gelukkig liet de volgende bus niet te lang op zich wachten en stond ik klaar om te seinen dat ik mee wilde. Gelukkig stopte deze gewoon bij de halte en kon ik met maps erbij bijhouden waar ik eruit moest, de buschauffeur was namelijk net nieuw en wist het ook niet precies. Nou ja, toen op zoek naar het adres. Lekker de heuvel afrollen met koffer, hij wou er een paar keer vandoor rollen. En toen steile oprit op, ook geen pretje met die zelfde koffer. Maar ik ben er! Zoals ik al zei ziet het er hier binnen tof uit, voelde me er gelijk al thuis. De eigenaar had briefjes met instructies achtergelaten, ik weet eigenlijk niet of ik hem later nog zie of helemaal niet.

Toen lekker douchen, optutten, eten (eten besteld want honger, was veel want moest boven een bepaald bedrag bestellen dus ook eten voor zometeen) en richting de bus naar de stad. Hier kreeg ik een paar haltes verder een vrouw naast me te zitten, zij complimenteerde mijn looks en zo raakten we aan de praat. Zij (Rosie) was met haar broer op pad die hier in Wellington woont en zij was in NZ voor vier weken vanuit Engeland. Omdat broer (Jack) de weg wist heb ik me bij hen aangesloten. Bijzondere mensen, naar wat ik begreep hadden ze elkaar lang niet gezien en een beetje wiebelige relatie. Maar wel grappige gesprekken en leuke discussies toen we even op een terrasje zaten. Wat het verhaal van Jack was weet ik niet helemaal, hij was in ieder geval niet fit en had grote behoefte aan een biertje. Maar rondom de plek waar het vuurwerk zou zijn was er niet zoveel, gelukkig zagen zij dit ook in want anders was ik daar gebleven en had ik hun en hun zoektocht naar alcohol lekker gelaten voor wat het is. We bleven dus daar aan het water, dansen op de bekende liedjes en net zoals thuis werd Bohemian Rapsody gespeeld, waar die in de top 2000 meestal rond 0.00 speelt, was het bij ons wat eerder maar toch leuke overeenkomst.

Het aftelmoment was niet echt duidelijk, we hoorden wat mensen tellen maar anderen telden later pas af maar ik denk dat het officieel was toen het vuurwerk begon. Leuke show maar had er wat meer van verwacht, het oversteeg niet het vuurwerk van thuis (door andere afgestoken en door mij bekeken).

Ik had gedacht dat de muziek wel even door zou gaan, maar nee. Het werd rustig en mensen vertrokken. Jack was nog steeds niet lekker dus na even rondlopen zij we met een Uber terug richting huis gereden. Richting want ik ben bij hen uitgestapt, daar nog leuk gezeten en toen de rest naar huis gelopen, ik denk zo’n 25 minuten, zo was het uiteindelijk toch iets van vier uur. Ik had de sleutel nog niet in het slot of mijn telefoon kreeg het WiFi signaal al te pakken en liep mijn telefoon over van berichtjes. Niet allemaal nieuwjaar gerelateerd maar toch. Nog even ijsthee gedronken op de bank en die appjes beantwoorden en richting bed. Vanmorgen werd ik half 12 wakker, vlak voor het ook in Nederland 2018 zou worden en ik iedereen thuis ook een echt gelukkig nieuwjaar kon wensen.

Hieronder een filmpje waar jullie een indruk van mijn jaarwisseling krijgen!

 

Disclaimer: het kijken van dit filmpje is op eigen risico. De tien minuten van je leven die je hier aan besteedt zijn niet op mij te verhalen.

Op mijn telefoon werkte het filmpje niet, heb jij dat ook en wil je hem ondanks bovenstaande toch kijken, stuur me dan een appje

Waterval van foto’s

En foto’s van watervallen.

Zo, even alle foto’s die nog geplaatst moeten worden bij elkaar. Anders zo’n gedoe, en zo is het ook leuk 😉

Eerst nog de beelden van de Milford Sound en de weg heen en terug.

En natuurlijk kerst niet te vergeten.

En nog wat foto’s van het paardrijden in Te Anau en losse dingetjes.

Oh en ik krijg straks een hennatattoo van een meisje dat hier ook rondreist… spannend.
En dit is het resultaat

 

Staartje van 2017 = reizen en relaxen

Paar dagen niet geplaatst dus dit worden even een rijtje aan verhaaltjes tegelijk. Lees je de boel graag chronologisch, scroll dan naar beneden!

Trouwens, ik wiebel nu in een hangmat met een kat die zo af en toe langskomt om kopjes te geven.

Inmiddels dus een nacht in Franz Josef verbleven, mooie naam ;). In een leuk hostel met bedden met persoonlijke gordijntjes zodat je je eigen kleine hoekje had. En met soep en ontbijt van het huis… Wafels! Ik had me verslapen dus de wafels gingen mee in een zakje de bus in, richting Greymouth. Volgens de reisgids aan de hand waarvan ik de rondreis had gepland is dit de greenstone capital, niet dus. Dat was Hokitika waar we doorheen zijn gereden en een half uur pauze hadden, oa een glasblazer gezien. Maar ik had greenstone souverniertjes die ik misschien wilde meenemen bewaard voor hier maar hier is dus bijna niks. Beetje jammer. Vandaar dat ik vandaag ook lekker rond het hostel rondhang en nu letterlijk hang in de hangmat.

Mensen die je hier in NZ spreekt willen graag weten of het heel anders is in Nederland en wat je mist van thuis. Los van alle leuke mensen natuurlijk. Daar heb ik eens over nagedacht en dat is zoal dit:

– Thuis is plat, geen bergen zoals hier
– Jullie hebben winter, terwijl wij in de zon zitten
– Duitsers missen allemaal hun brood, ik mis gewone yoghurt
– En paprikachips, bestaat niet. Dat er geen chips is door de mislukte aardappeloogst valt trouwens wel mee
– Oh en als ik thuis ben heb ik zin in stamppot (mam, car hint hint)

Nou ja, zoiets dus. Morgen vertrekt de bus richting Nelson, ja daar ben ik al geweest maar in een keer en bus en de veerboot lukt niet dus een extra overnachting ingelast.

Oudjaarsdag kom ik in de namiddag aan in Wellington, op zoek naar het huis waar ik verblijf en dan naar het centrum. Er is namelijk een feest vlakbij het water, met muziek, foodtrucks en om 21.00 en 0.00 vuurwerk. Om negen uur voor de kleintjes, schattig, en daarna voor ‘t echie. Het is dan bij jullie nog maar twaalf uur ’s middags op 30 december, zitten we even in een ander jaar. Hoe dat was laat ik na afloop natuurlijk weten. Of iets later ergens op de eerste als het een gezellig feestje word ;).

Nu rol ik mezelf even uit de hangmat. See ya!

Meant to be

Geschreven op tweede kerstdag

Zo, hopelijk heeft iedereen fijne kerstdagen gehad. Ik ook wel 😉

Het paardrijden in Te Anau was nog heel leuk, relaxed rondrijden met een familie die niet ervaren was dus geen gekkigheid. Leuk paard Oliver (Olly), helemaal leuk.

Kerstavond kwam ik aan in Queenstown, waar ik een hostelkamer deelde met drie andere meisjes, de derde kwam iets na mij aan. Louise uit Zweden en Jessica uit Californië en Shu (zeg Sue) uit Taiwan die er al waren. Die laatste twee vroegen me meteen mee om iets te gaan drinken. Zogezegd, zo gedaan en we zaten met wijn en cider vlak aan het meer. Zij aten wat, ik had net een pizza van Domino’s achter de kiezen (ik had honger na het reizen) dus hield het bij een drankje. Terug in het hostel de slechte WiFi aan den lijve ondervonden, Skypen met het thuisfront ging moeizaam.

Kerst begon met regen, regen en nog meer regen. Overdag dus niet veel gedaan, was ook niet zoveel te doen. Via Couchsurfing had ik met een groep ook alleen reizende backpackers afgesproken om ’s avonds samen te komen. Uiteindelijk kwamen daar niet veel van opdagen, we ontmoetten een andere eenzame toerist op het strand en op het hoogtepunt was het een groepje van maar liefst zes mensen, inclusief Shu en Jessica uit het hostel. Ik had wat lekkers en drinken mee en aldus de kerstgedachte met hen gedeeld. Het was lekker aan het strand, in de zon, bergen op de achtergrond en mensen die muziek meehadden. Tot aan de knieën het water in en toen de zon achter de bergen verdween met Jessica op zoek naar eten. Het was al rond tienen dus veel was al dicht of überhaupt duur. Het werd dus een erg luxe kerstdiner, Mac Donalds… Met een kiwiburger en chocomilkshake. Terug in het hostel Shu weer ontmoet en met zijn drieën buiten naar de sterren gekeken. Orion was mooi te zien. Ik zou eerst naar een hotel met kerst maar was te laat met boeken, uiteindelijk alleen maar leuk zo.

Tweede kerstdag bestaat hier niet maar is bedoeld om te winkelen, Boxing day, met veel extra sale. Zo heb ik ipv 160 dollar $50 betaald, goeie deal lijkt me. Helemaal omdat ik een jurkje had gepast maar was een maat te klein. Even later keek ik toch nog es in het rek en was ie er wel een maat groter, net door iemand anders terug gehangen dus, jeej!

’s Avonds naar de film en burrito en churro’s gegeten. Leuk en lekker. Tussen de bedrijven door de Dr. Denker puzzel uitvogelen. Ideaal de digitale middelen dat het ook zonder krant kan. Gaat nog niet denderend overigens, nu acht puzzels opgelost. Ten tijde van plaatsen zit ik op 21.

Ik typ nu op een donkere kamer, Louise slaapt al. Koffers gepakt, morgen weer verder omhoog langs de westkust. Richting oud en nieuw.

P.S supergoed nieuws vandaag, ik ben TANTE, love it!!!

Bootje varen

Foto’s komen later, geheugen is vol dus moet de boel even uitzoeken En waaaah, ik zie net dat deze nog niet gepubliceerd was :O. Nou, okee, dan is er nu even veel voor jullie om te lezen…

Gedateerd,  vorige week zondag

Zo, ik zou nog vertellen wat ik zaterdag (gister) had gedaan.

7.30u moest ik klaar staan bij de receptie om opgepikt te worden. Natuurlijk vergat ik wat, terug rennen en 7.28 was ik op locatie. Maar geen bus, en de komende tien minuten ook niet. Ik natuurlijk bezorgd dat ik hem had gemist dus het kantoor bellen. Dat ging allemaal vaag maar uiteindelijk zei de dame dat de bussen wel vaker vertraging hebben dus dat hij vast zo komt. En inderdaad, niet lang daarna kwam er een bus van het bedrijf aanrollen. Wat bleek nou, er zijn schijnbaar twee holiday parken en ik stond op de lijst bij de andere. Daarom kon mevrouw aan de telefoon mij dus niet vinden. Gelukkig dat de bus wel langs kwam voor ook anderen. Ik had er helemaal niet overnagedacht hoe lang ik eigenlijk met die bus moest, het bleek nog best een eindje. Met onderweg een stop om bij een mooi meer te kijken ‘mirror lakes’, op de foto’s straks begrijp je wel waarom het zo heet… Uiteindelijk kwamen we aan bij een haventje waar van verschillende bedrijven boten lagen. Wij hadden veruit de mooiste. Aan boord, gratis koffie/thee/chocomelk en varen maar.

We voeren door de Milford Sound, eigenlijk is het geen sound maar een fjord en wat ze hier fjorden noemen zijn geen echte fjorden maar vonden ze lijken op die van Noorwegen. Ofzo, ik begrijp geen fluit meer van de terminologie. Maar het was mooi in ieder geval. Zelfs nog dolfijnen gezien, ze kwamen niet met ons spelen, waarschijnlijk op zoek naar eten. Mooi om ze aan de oppervlakte te zien zwemmen, vin boven water. Dat staat op film, maar meer dan wat spattend water en spuitende lucht is er niet te zien. We voeren tot het einde van het fjord, waar het overgaat in Tasman zee om daar weer om te keren en via de andere kant (ze rijden links hier dus varen ook links) weer terug te varen. Toen nog een groep zeehonden zien zonnebaden, tot vlakbij een waterval gevaren en nat gespetterd door deze zelfde waterval.

De heenweg was vrij winderig op een gegeven moment, zeg maar pet-waait-van-je-hoofd-zulke-harde-wind. Pet niet weggewaaid hoor, veilig opgeborgen.

De bus terug bleek een ware roadtrip langs mooie plekjes, waar we uit konden stappen en fotootjes mochten maken. Wist ik ook niet dat dat er bij hoorde, leuk extraatje. Veel bijzondere watertjes en een kea (soort papegaai) en de bergen.

Eind van de middag kwam ik weer terug op het vakantiepark, dag om. Mooie dag, die ik ’s avonds heb afgesloten door nog even naar het meer te lopen en een prachtige lucht van de ondergaande zon te bewonderen.

Nu ben ik alweer uitgecheckt en zit ik buiten op een bankje met tafel te typen. Straks bellen met Jessica en me omkleden. Want ik wordt opgepikt om nog een keer te gaan paardrijden. Iemand zei tegen me yolo, vreselijke uitspraak maar inderdaad, waarom niet. Ik ben er nu en de omgeving is prachtig.

Vanmiddag naar Queenstown, waar ik de kerstdagen verblijf, benieuwd of dat leuk gaat worden!