Gewoon doen

Dit blog komt niet echt van de grond omdat ik steeds te veel nadenk over een mogelijk onderwerp. En tegen de tijd dat ik er uit ben wat ik zal gaan schrijven dan is het moment waar het om ging alweer geweest. Daarom nu het goede voornemen om hier meer spontane dingen op te gooien. Te beginnen met dit verhaaltje.

Morgen is het alllllerlaatste loodje van mijn studie. Als ik dat haal kan het aftellen naar mijn reis echt beginnen. SPANNEND!

Nu ga ik me nog snel storten op de laatste voorbereidingen, hopelijk komt er morgen een filmpje van een juichende communicatiedeskundige (c’est moi) online, duimen maar!

Hans

Ik werd vanmiddag in de stad aangesproken door Hans. Hans werkt bij Terres des Hommes en wilde geld van mij. Zo direct was hij natuurlijk niet, deze vraag hadden ze mooi verpakt in een VR-filmpje, persoonlijke vragen en wat humor. Dit deed Hans uitermate goed.

Hans weet nu van mijn opleiding, leeftijd en hoeveel kinderen ik mogelijk wil en dat ik zelf enig kind ben. En ik weet uit welke stad Hans komt en dat hij goed kan koken. Dit zei hij als lollig overstapje naar zijn doel van onze ontmoeting, namelijk mij zover krijgen dat ik €7,- per maand zou doneren. “Nu vraag ik je €100,- en dan krijg je mij erbij!” Dat klonk als een verleidelijk aanbod, zo lelijk is deze Hans namelijk niet. Helaas was het maar een grapje

Het Virtual Reality filmpje was overigens een hele beleving, je ziet hoe een klein meisje uitgebuit en mishandeld wordt alsof je er zelf bij bent. Ook dat je weet dat je op een krukje in een drukke straat zit en jij ziet daar even niks van (maar anderen zien jou wel) is een gek idee.

Hoe dan ook, Hans deed veel moeite en pakte het leuk in, maar heeft me niet over kunnen halen. Hij geen geld binnengesleept en ik niemand die voor me kookt.

Alleen maar verliezers.

Maar degene die echt verliest is het meisje op het filmpje. Lief meisje, sorry, ik hoop dat er anderen wel die €7,- per maand kwijt kunnen en jou daarmee een beter leven geven..

Dick Bruna

Zoals iedereen inmiddels wel weet is de vader van Nijntje afgelopen week overleden. Ik ben zelf ook opgegroeid met poppetjes van Nijntje en een grote nijn knuffel, overigens twijfel ik nu of dit echt Nijntje was maar in mijn fantasie in ieder geval wel.

Ik las op de sociale media dat er ook mensen waren die dachten dat meneer Bruna al zo’n 20 jaar overleden was. En ik moet eerlijk bekennen, ik was me er ook niet echt van bewust wat de beste man de afgelopen jaren allemaal deed. Nu klinkt dat misschien heel ongeïnteresseerd, maar ik was een peuter/kleuter toen ik mijn Nijntje poppetjes het einde vond. Op één van deze dingen stond zijn naam op de voorkant, dus dat Dick Bruna de schepper van Nijntje was is me niet ontgaan, maar uit welke tijd Nijntje stamt en hoelang Nijn al meeging voor ik om de hoek kwam kijken, ik zou het niet weten. Toen groeide ik op, en was Nijntje niet meer voor mij bestemd, over de tekenaar had ik geen idee.

En nu is hij dus overleden en besef ik dat op mijn kamer in mijn ouderlijk huis, waar ik deze blog schrijf, de drie Nijntjes waar ik mijn herinneringen aan ontleen me vanaf rechts staan aan te kijken. Drie Nijntjes die er al jaren staan, zonder dat er iemand iets mee deed, maar ze stonden er wel. Dat ik niet wist hoe t leven van hun vader er aan toe ging en dat hij nu is overleden is toch een gek idee.

Ik zal mijn Nijntjes straks maar eens afstoffen, ze behoren nu tot het nalatenschap van Dick Bruna.

P.S. Misschien valt het een lezer op dat ik geen woord heb gezegd over de boekjes, het eigenlijke werk van Bruna, dat komt omdat ik geen Nijntje boekjes heb of heb gehad. Ik kende ze wel en wist dat ze er waren, maar niet bij mij.

P.SSS. Mijn moeder las net deze blog en begon spontaan een tekstje uit een Bruna boekje op te dreunen. Welliswaar geen Nijn, maar toch echt van zijn hand. Even denken en met behulp van Google kwamen we erachter dat het ging om Daan Douwe in het boekje ‘de redding’, een boekje wat Dick Bruna eens voor de KNRM heeft geschreven. Nu ben ik dus op zoek in huis naar dit boekwerk, want anders heeft mijn moeder geen rust (grapje mam).

P.SSSS. Mijn zoeken is beloond, in een vak waar drie rijen dik boeken staan, op de tweede rij, heb ik zowaar boekjes van Bruna gevonden.Toen wisten we dus al dat ik wat met schrijven zou gaan doen 🙂

img_0101
Mijn verzameling Bruna boekjes