Having fun in Geraldine

Vanuit Christchurch bracht de bus me naar Geraldine. Hier slaap ik in een hostel, gedeelde kamer maar geen kamergenoten. Lekker rustig. De mensen in Christchurch vroegen zich af wat ik hier ging doen. Het is maar een klein plaatsje. Morgenmiddag alweer weg maar leuke dingen gedaan.

Gister naar Lake Tekapo, uurtje met de bus. Prachtig meer waar ik heb rondgelopen, boek (uit)gelezen en een hoop foto’s gemaakt.

Mooi toch?!?

Vanmorgen was het tijd voor iets meer actie, een tochtje te paard gepland. Ideaal, ik kon opgehaald worden bij het hostel en samen met twee begeleiders en twee andere gasten gingen we erop uit. Ik reed op Foxy, afkomstig uit het gebied rondom Fox Glasier (3x raden waar de naam weg komt, gok ik tenminste).

Onderweg nog herten tegen gekomen, die worden hier in NZ veel gehouden in zogenoemde deerfarms. Onder andere twee mannetjes met een enorm gewei, bijzonder. En later een groep vrouwtjes met bambi’s.

Het was een tocht van twee uur waarbij we met zijn allen hebben gereden en waar de andere twee (Amerikanen) met de ene gids mee gingen en ik met de ander. Gezellig met haar kunnen kletsen. Toen we terugreden begon het te regenen en toen we de paarden net afgezadeld hadden begon het harder te regenen. Goede timing dus. En goed dat ik de regenjas aan had, ziet er ook nog eens leuk uit haha

De rest van de middag was het druilerig dus heb ik de tijd gevuld met film kijken, dit blogje typen en zo nog wat dingetjes waarbij je lekker binnen zit.

Zie dat tongetje 😉

Advertenties

Mission failed

Ik zit hier nu in een eigenlijk iets te dure tent, niet echt duur maar weet dat het goedkoper kan. Maar honger en geen zin meer om verder te zoeken. Nogal honger gekregen van ruim drie uur met een surfplank in de golven dobberen. Maar mission failed dus, ben niet verder dan paar keer op mijn knieën gekomen (voor 1 tel). Was wel erg leuk verder. Ik had nog even door gekund maar mijn arme lijfje was er wel klaar mee. Morgen vast spierpijn. Het is eigenlijk maar goed dat het paardrijden morgen niet doorgaat. Was toch niet zo handig omdat ik er met de bus heen moeten reizen dus ga het als ik in volgende stad ben doen. Daar heb ik ook een bedrijf gevonden dichterbij mijn slaapplaats. Overigens heeft dat zelfde lijf 50 shades of tan. Waar ik eerder in Nelson was verbrand, begint t nou te vervelen. Charlotte de hagedis.

Doordat het paardrijden morgen dus niet doorgaat moet ik nog even wat anders te doen bedenken. Helaas heeft het restaurant geen WiFi, dus nu niet veel mogelijkheid om wat op te zoeken. Overigens zit ik weer bij aardige mensen in huis. Een Jamaicaan die voor zijn Nieuw Zeelandse internetliefde naar NZ is verhuisd. Ze zijn moslim en toen ze me gisteren ophaalde van het busstation droeg ze een hoofddoek. Wie had gedacht dat daar een paars/roze kapsel onder vandaan zou komen. Vind ik leuk!

Hier in Christchurch zie je nog veel duidelijker de chaos van na de aardbeving dan in Kaikoura. Aan de ene kant is dit lelijk, al die hekken, puin en braakliggende grond. Maar je ziet ook de creativiteit van winkeliers etc terug. Op een plein zijn allemaal winkeltjes en cafeetjes opgesteld in containers. Met versiering en uitstallingen vormt dat toch een mooi kleurrijk geheel. Dat ziet er erg leuk uit, kan ik morgen misschien nog wat langer blijven hangen maar verder heb ik nog niet het idee dat ik Christchurch een erg leuke stad vind. De mensen aan de tafel waar ik nu op uitkijk lijken zich ook niet helemaal thuis te voelen in dit establishment. Brood met aparte sausjes waar ze maar wat om zitten te lachen. Ben benieuwd wat ik zo krijg…

Dit was een verhaaltje van de hak op de tak, misschien omdat ik honger heb. Doet mijn brein geen goed. Er is een supermarkt op weg naar huis, dus daar wat lekkers halen en morgen daarlangs om wat te halen om te koken.

P.S. Toen ik klaar was met bovenstaande te typen kwam er een groot bord pasta aan, was zijn geld toch wel waard. Nu is het de volgende dag en zit ik in de warme woonkamer met een heleboel spierpijn. Geen plannen vandaag dus dat is wel lekker, straks op zoek naar een ijsje in de buurt. Probably Mac Donalds ;p

Fun with friends

Na de whale watch had ik hier verder niks gepland en maar goed ook want genoeg te beleven met de hostel mensen. Mocht iemand ooit nog in Nieuw Zeeland komen, Albatross Backpackers Inn in Kaikoura is echt een aanrader. Leuke sfeer waardoor het als vanzelf gaat dat je met mensen aan de praat raakt.

Kaartspelletjes spelen, bbq, poolen in de pub (winnende schot van mij haha), lange wandeling en kampvuur kan ik allemaal afvinken op de to-do-list. Ook wel wat mensen waar ik zeker contact mee wil houden. Handig dat er zoveel Europeanen zijn, die zijn nog wel weer op te zoeken zoals Caro uit Berlijn (mama, wie weet als wij nog es naar Berlijn kunnen we haar ontmoeten, tips van een local zijn ook leuk voor ons). En Cloë, zij is kiwi maar reist met een missionary groepje mee door Nieuw Zeeland. Groepje van zes, allemaal leuke mensen, hier is Caro ook een van.

Een greep uit de nationaliteiten die in het hostel rondliepen

• Oostenrijk

• België

• Nederland

• Duitsland

• Engeland

• VS

• Wales

• Nieuw Zeeland

• Zwitserland

• En vast veel meer want ik ken niet iedereen die hier rondloopt.

Cloë heeft via moeders kant Nederlands bloed en haar grootvader komt uit Wales, ze wil ons kikkerlandje en de rest van Europa dan ook eens bezoeken. Zou leuk zijn om dan met zijn drieën weer samen te komen. Als ik iemand echt aardig vind vraag ik me altijd af of dat wederzijds ook zo is, in dit geval duidelijk wel want van Cloë en Caro kreeg ik voor vertrek een lief kaartje. En verder is Facebook een ideaal medium, van de wandeling zijn zoals je kunt zien mooie foto’s gemaakt dus met dat groepje heb ik een Facebook connectie om de foto’s te delen. Wie weet komen we elkaar weer ergens tegen

Vandaag weer vertrokken dus, nu gebruik maken van de WiFi in het cafe waar ik eerder zat en dan met de bus naar Christchurch waar ik weer bij iemand via Air bnb slaap.

Daar staan ook alweer leuke dingen op het programma… Surfles! Paardrijden! Zal ik alles over vertellen als het is geweest.

Nog 1 maand en 2 dagen en ik ben alweer aan het einde van dit avontuur, gaat snel hoor.

Foto’s plaats ik als ik in Christchurch ben geïnstalleerd, tijd van vertrek komt dichterbij. 😀

FOTO TIJD! Lekker door elkaar 🙂

Even een inhaalslag (met een peddel)

Zo veel gebeurt de afgelopen dagen dus dat zal ik eens even vertellen. Ik hou het hier graag een beetje chronologisch, anders snapt niemand er nog wat van, maar eigenlijk wil ik enthousiast vertellen over mijn supertoffe dag vandaag. Dus even mezelf toespreken: “Charlotte eerst je andere avonturen”, “oke Charlotte, zal ik doen.”

Dus daar gaat ie.

Kort maar krachtig, Nelson, strand, zee, warm

Zoals ik eerder vertelde wilde ik gaan kajakken in het Abel Tasmanpark. Zo gezegd, zo gedaan. Nja het kajakken was voor het park echt begon maar dat mag de pret niet drukken. Ik deelde een kajak met Abigail, die in een Harry Potter shirt liep. Gespreksstof genoeg dus. In totaal zijn we drie uur onderweg geweest met de kajaks, met pauze op een strand. We voeren naar Split Apple rock, een gespleten steen (joh) die volgens de verhalen ooit een magisch ei was en waar de goden van zee en land om streden. Een van de goden gooide een bijl naar de ander, raakte het ei en deze spleet in tweeën. De magie die eruit kwam zorgde voor het groen van de bomen en het blauw van de zee. Nou, dat heeft ie goed gedaan, zo mooi dat water ❤

De meeste foto’s heb ik met de digitale camera gemaakt, wel zo veilig met het touwtje om mijn pols. Dus dat is een verrassing wanneer ik thuis kom.

Het kajakken was het eerste deel van de geboekte tour. Abigail en ik besloten met elkaar op te trekken en na het halen van lunch konden we aan boord van een mooie catamaran. Die bracht ons verder dan dat we hadden gekajakt, wel echt binnen Tasman grenzen.

Wisten jullie dat koningin Juliana te maken heeft met het bestaan van het park? De vrouw die het wilde oprichten kreeg geen toestemming van de regering. De koningin zou NZ al bezoeken en de vrouw heeft contact met haar opgenomen met de uitnodiging om het park te openen. Dat wilde Hare Majesteit wel en dus had de Nieuw Zeelandse overheid geen andere keus dan het park daadwerkelijk op te richten.

Maar goed, de boot voer snel, m’n pet zou van het hoofd waaien als ik die niet uit voorzorg had opgeborgen, maar remde af om bij een eilandje fur seals te spotten. Om vervolgens de snelheid weer op te voeren en ons af te zetten op Anchorage beach. Hier hebben Abigail en ik lekker gewandeld (we hadden er allebei geen rekening mee gehouden dat het voor een heel deel omhoog zou lopen, toch niet zo heel ontspannen wandelen), was gezellig. Lekker nog even op het strand rondhangen, in de schaduw want heet, en met de boot en daarna de bus weer terug naar huis.

Ik kon vlakbij mijn air bnb slaapplek uitstappen, waar ik op dat moment de enige logee was. Shirley, mevrouw van het huis, had me verteld over ‘The Centre of New Zealand’, oftewel het geografisch middelpunt van Nieuw Zeeland. Zou maar 20 minuten lopen zijn, ik had er dus geen rekening meegehouden dat het 20 minuten heen en 20 terug zou zijn en niet vanuit het dorp maar vanaf onderaan de heuvel en dat het constant stijl omhoog zou lopen. Op de windstille, warme dag was dit toch bijna too much to handle, het uitzicht was best mooi maar vond ik het geploeter niet waard.

Toen was het alweer zondagochtend en vroeg Shirley naar mijn plannen, of ik misschien nog een nacht wilde blijven? Ik keek haar vragend aan en wat bleek.. Ik had er van gemaakt dat 3 december op maandag viel in plaats van zondag, en de derde zou ik afreizen naar Christchurch. Ik had die ochtend dus moeten vertrekken. Op het moment dat ik daar echter kwam was de bus al lang en breed vertrokken en kon ik dus op zoek naar alternatieven. Uiteindelijk wilde ik uitkomen in Kaikoura, waar je door de aardbeving van vorig jaar alleen via Christchurch (wat zuidelijker ligt) kan komen. De bus naar Christchurch leek eerst niet beschikbaar maar gelukkig kon ik die later toch boeken en via sites als sharearide en couchsurfing probeerde ik vervoer naar Kaikoura te vinden. Helaas stond er niks online voor de juiste datum dus toch maar het hostel in Christchurch boeken voor de volgende dag (weet je nog de vorige blog, nu betaalde ik dus alsnog dubbel) en het hostel in Kaikoura bellen dat ik een dag later kwam.

Maandagochtend stond ik ruim op tijd bij de bus en begon de lange tocht naar Christchurch. Ergens onderweg kreeg ik tot mijn verbazing een berichtje, eerst via couchsurfing daarna ook via Facebook. Anne en haar reisgenoot zouden later die dag van Christchurch naar Kaikoura rijden, ze hadden nog wel een stoel in de auto vrij.

Ik dus weer hostel in Kaikoura bellen dat ik wel de geboekte dag kwam en het hostel in Christchurch voor de tweede keer geannuleerd. Dit moet ik waarschijnlijk wel betalen maar dat ik nu, na een hele lange dag op de weg te zijn geweest, gelijk op de eindbestemming kon komen maakt dat het wel waard. Daardoor had ik ook geen stress om de volgende dag, vandaag, op tijd voor mijn activiteit te zijn. Een supertoffe, geweldige, magische, ik-wil-nog-een-keer activiteit waarbij ik zoveel foto’s heb gemaakt dat ik daar een los album van maak…

P.S. Dit was ook nog in Nelson, The Queens Gardens

Een geluk bij een ongelukje

Getypt op 29 november, gepubliceerd op 30

Hoi hoi!

Gister met de veerboot, een iets groter exemplaar dan de Oerd en Sier, naar het Zuidereiland gevaren. Mooi de tijd om eindelijk eens een boek uit te lezen, Harry Potter and the cursed child via Kindle, ideaal. Boek uit en de bewolking was weg getrokken, zie foto’s voor het uitzicht. Over ongeveer een maand vaar ik er weer dus kan ik meer foto’s maken.

Nu ben ik in Nelson, via Air bnb in huis bij Shirley en haar twee katten (populair huisdier, bijna iedereen waar ik heb geslapen heeft een kat). Zeer comfortabel huis, supermarkt net op loopafstand en bushalte voor de deur. Dikke prima!

Vandaag nog geen gebruik gemaakt van de bus, ik kon met Shirley meerijden naar de stad, centrum is namelijk wel een eindje weg. En vanavond is zij 20.00 klaar met werken en kan ik ook weer mee terug, ideaal.

Deze middag heb ik weer lekker door het centrum gewandeld, zoals ik in elke stad tot nog toe doe. Ik kwam de I-sight tegen, waar ik foldertjes van kajakbedrijven ben gaan vergelijken.

Toen kwam ik er tot mijn grote schrik achter dat er een ‘gap’ zit tussen mijn verblijf hier en mijn boeking voor het hostel in Kaikoura, waar ik hierna heen ga. Zoals het stond vertrek ik op 3 december bij Shirley en kan ik 4 december bij het hostel terecht, waar slaap ik 3 op 4 dan??

Eerst maar eens kijken hoe de bus eigenlijk rijdt, soms zijn er nachtritten, dus dat zou een oplossing zijn.

Ik kom er achter dat dat niet het geval is, sterker nog, direct naar Kaikoura kan helemaal niet. Door de aardbeving van vorig jaar lag de weg eruit, ik dacht gelezen te hebben dat dit opgelost was, maar niet helemaal dus.

Nu reis ik eerst naar Christchurch, een stuk zuidelijker. Om daar een nachtje in een goedkoop hostel te slapen en de volgende ochtend weer omhoog te reizen naar Kaikoura. Die nacht had ik anders dubbel betaald dus eind goed al goed.

Vanavond of morgen zal ik het kajakken definitief boeken, zoveel verschillende bedrijven om uit te kiezen, ik heb nu een selectie van foldertjes. Dat staat op de planning voor vrijdag, morgen (als het weer het toelaat) naar het strand en daarna zien we wel weer verder.

Ik zit nu aan de pizza, die ik lekker ga opsmikkelen!

Kia ora is meer dan hallo

De vorige post noemde ik in de titel al iets over Maori, daar heb ik het daar alleen niet over gehad. Dus die titel even aangepast en hier dan het verhaaltje over de Maori. Vrijdag ging ik namelijk naar Tamaki Maori Village. Een dorp ingericht zoals het vroeger was met als doel om zowel alle kiwi’s als internationale gasten te leren over de Maori cultuur. Volgens een A4tje vol informatie (ook in het Nederlands) is het dorp opgericht door twee broers. Zij hadden dit plan al langer maar konden hier geen financiering voor krijgen, uiteindelijk heeft de ene broer de ander overgehaald om zijn geliefde Harley Davidson te verkopen om van dat geld een zespersoons-busje aan te schaffen. Wij zaten niet in dat busje maar in grote bussen, de Huia, Kiwi en Waka (Nieuw Zeelandse vogels), ik zat in de Huia-bus. Volgens traditie mogen bezoekers alleen het dorp binnen als zij een ‘chief’ aanwijzen die de welkomstceremonie uitvoert. Bij ons werd dit een Indische jongeman, later bleek dat dit zijn huwelijksreis was, mooi! Deze hele ceremonie was officieel, we mochten niet lachen, moesten stil zijn en rustig blijven staan. We mochten wel gebruik maken van de camera:

Vooraan zie je drie chiefs staan, we waren dus in drie groepen verdeelt en in die groepen gingen we vervolgens ook door. In het dorp stonden verschillende huisjes, ieder met hun eigen thema. Zo was er de Haka (de krijgersdans die iedereen wel kent van het rugbyteam All Blacks), die mannen moesten leren. We leerden over de redenen van de tatoeages op het gezicht en het houtsnijwerk bij huizen, en over de migratie naar Nieuw Zeeland. Of zoals door de Maoris’ genoemd Aotearoa, land of the long white cloud. Die bijnaam had ik al eerder gehoord maar ik wist nog niet van de betekenis. Het blijkt dat de Maori’s nog nooit eerder sneeuw hadden gezien en dus zagen ze de witte bergtoppen aan voor wolken die op het land waren neergedaald. Vind ik een mooi verhaal. Verder leerden ze ons over spellen die de Maori spelen en oefeningen die vrouwen deden.

Na deze lessen moesten we weer verzamelen en hoorde ik iets wat me aan thuis deed denken, iedere Amelander zal dit snappen 🙂 Maar een kort filmpje, duurde even voordat ik ‘m aanhad en toen hielden ze alweer op met blazen..

Maar we moesten ons verzamelen omdat het eten bijna klaar was. Ja, we mochten ook eten in het dorp, uit de zogenoemde hangi. Dat is eigenlijk een kuil in de grond waar met stenen en zand vlees, groente en aardappelen in wordt klaar gemaakt. We mochten toekijken hoe dit uit de grond werd gehaald en vervolgens werd het gesneden en opgesteld op een heerlijk buffet terwijl wij van meer entertainment konden genieten. Dit alles eindigde met een prachtige uitvoering van de haka, maar deze sufferd heeft niet op het filmknopje gedrukt wat ze pas op het end zag…

Tijd voor lekker eten! Met op het end nog een gezamenlijke afsluiter met de haka van alle mannen en deze enthousiaste medewerker 😀

Over enthousiaste medewerkers gesproken, ik kan buschauffeur Nick (eigenlijk een hele lange Maori naam, 57 letters geloof ik) natuurlijk niet vergeten. Zowel in de busrit heen als terug had hij de sfeer er goed in. Hij legde ons onder andere uit wat Kia Ora precies betekent. Zoals ik eerder zei is het inderdaad hallo/welkom maar in de directe vertaling wens je de ander al het goeds, het is dan ook gebruikelijk en beleefd om hiermee terug te antwoorden. Dus de rest van de middag/avond als een van de Maori Kia ora zei, dan hoorde je iedereen in koor: ‘Kia ora!’. Daarnaast wist hij ook in 62(!) talen te vertellen wat de vertaling is, wij moeten het doen met ‘ goeiedag, hoe maakt u het’. Dat hij 62 vertalingen wist is al knap, maar de uitspraak was ook gewoon goed. En ik heb hier mensen ‘Groningen’ laten uitspreken, vinden ze maar lastig (Groningen ipv Leeuwarden om ze te zien worstelen met de gggg klank). Overigens is de vrouw van het gezin waar ik nu slaap Zuid-Afrikaans, zei kan t dus wel. Haar man wou toen hij haar net kende indruk maken en had beetje geleerd Zuid-Afrikaans geleerd, hij kon perfect een ongesneden bruin bij de bakker bestellen, ja hij had het woord ‘ongesneden’ geoefend. Dat is toch niet het eerste wat ik zou bedenken als ik een vrouw wil versieren maar goed.

Op het Nederlandse A4tje staan nog wat woorden in Maori, maar die heb ik momenteel even te goed opgeruimd… komt wel weer boven water. Morgen vertrek ik hier weer dus de spullen moeten weer ingepakt. Dan slaap ik 1 nachtje in Wellington en dan op naar het Zuidereiland 😀

The Hobbit en rotte eieren

Inmiddels in Rotorua, stad van de geisers en thermal pools. Leuk die geisers maar ze zorgen wel voor een rotte eieren lucht door de hele stad.

Tijdens de lange busreis – iets met onhandige bustijden en omrijden – kreeg ik een berichtje van Linda, het Duitse meisje uit het vorige huis. Zij ging ook naar Rotorua en vroeg zich af of ik iets met haar samen wilde doen. Dit werd Te Puia, het geothermische park. Bijzonder om te zien hoe water zomaar uit de aarde omhoog komt. De meeste foto’s heb ik gemaakt met de camera, hier alleen deze twee filmpjes.

De volgende dag had ik zelf al plannen, die wel inhielden dat ik idioot vroeg moest vertrekken. Maar dat was het waard, en ik ontdekte gelukkig dat ik een kortere terugweg kon nemen. Ik ging namelijk naar Matamata (van die dubbele namen is typisch Maori), om van daaruit door te gaan naar Hobbiton. Ja inderdaad Hobbiton, waar The Shire en alle hobbitholes in al hun glorie zijn te zien. Met leuke gids Jade en een net zo enthousiaste, zelfbenoemde hobbit als chauffeur.

Jade maakte van iedereen graag een foto, maar niet zonder ook een selfie achter te laten.

Jade wist veel te vertellen en gaf ons genoeg tijd om overal foto’s van te maken. De rondleiding eindigde bij The Green Dragon, waar we een drankje in stijl mochten uitkiezen, ik ging voor de appel cider dat is sowieso een veel geschonken drankje hier (lekker!).

Met de info die ze daar konden vertellen maakt dat ik LOTR en The Hobbit maar weer eens moet kijken, zien of de anekdotes terug te vinden zijn 🙂

Overigens kun je ook de stenen muurtjes terug vinden, je weet wel waar Gandalf doorheen rijd en waar Bilbo zijn avontuurlijke kant laat zien. Dit plaatje heb ik ook gebruikt bij mijn eindassesment presentatie, dus toen Jade vroeg waar die muurtjes bekend van zijn wist ik het antwoord gelijk 😀

98EBFD0C-A749-47DD-A3C0-B62A81DEA480

 

Na al dit leuks had ik nog een tripje gepland. Daar vertel ik over in het volgende bericht, de foto’s moeten eerst nog even van mijn telefoon naar iPad 🙂

Kia ora

Het lijkt er op dat ik nu steeds verhaaltjes typ als ik ergens weer weg ga. Inmiddels namelijk alweer op naar de volgende bestemming. Whitianga bleek een goede beslissing om heen te gaan, leuke plaats. Net als in Auckland heb ik hier een dagje winkeltjes gekeken. Met meerdere winkeleigenaren die me aanspraken met de vraag waar ik vandaan kom en vervolgens ook een connectie met Nederland hebben, en dus die verhalen vertellen. Een van deze mensen heb ik ook daadwerkelijk wat bij gekocht, ze heeft namelijk voor weinig geld een bedelarmbandje voor me gemaakt. Met eerste bedeltje, een kiwi. Het bedeltje was eigenlijk een kettinkje, maar ik had er een ander idee mee en dat vond zij helemaal prima. En ik heb een uniek armbandje op deze manier ;).

Hier in huis zat de afgelopen dagen ook een Duits meisje, Linda (veel Duitsers in NZ), zij vroeg me of ik de volgende dag met haar mee wilde op de Glass Bottom Boat Tour, nou dat wilde ik natuurlijk wel. Helaas heb ik haar de rest van die dag niet meer gezien en bleek de volgende dag dat zij vroeg in de ochtend de trip al had geboekt en toen sliep ik nog. Ze had me best kunnen en mogen wakker maken maar dat heeft ze niet gedaan dus helaas de tocht gemist. Uiteindelijk ben ik vrijdag met Bess, de vrouw van het huis hier, meegegaan voor lunch en heb ik verder in het zonnetje gezeten en dingen voor de rest van de reis geregeld. Prima dagje toch wel. En helemaal omdat ik zaterdag toch wel zoiets had van ‘ik wil nog wat van de omgeving zien’, het regende en als ik de dag ervoor niet al thuis had gezeten had ik dat toen vast gedaan.

Maar ik ging er dus met de regenjas aan op uit, met de Ferry naar de overkant van de Whitianga harbour en daar aan de wandel. Aan boord zat ook een meneer die in de omgeving woont, hij zei iets over het strand en mooi uitkijkpunt, dus daar maar heen. Dat was zeker de moeite waard, prachtige zee. En een hele tijd over het strand gezworven op zoek naar mooie schelpen. Toen liep er een pad bij de klif omhoog naar een uitkijkpunt, dat bleek een iets langere wandeling dan ik had gedacht. Dan kun je er voor kiezen om dezelfde route terug te lopen of om door te gaan en nieuwe mooie plekjes te ontdekken. Ik deed dat laatste en volgens de telefoon had ik bij thuiskomst 11,6 km gelopen, lang genoeg want was er toen wel echt klaar mee maar was leuk en prachtig land!

In mijn vorige stukje zei ik iets over het bijzondere huis. Dat zal ik nog even toelichten, Bess en haar man zijn Maori, de oorspronkelijke bewoners van Nieuw Zeeland, dit leidt tot bijzondere kunst en voorwerpen. Daarnaast hebben ze een groot huis met veel spullen in alle ruimtes waardoor het vooral in het donker wat griezelig is om doorheen te lopen. Ik plaats hier nog foto’s bij dan begrijpen jullie wat ik bedoel. Zie onderaan..

Zondag, toen ik dit typte, ben ik met Bess mee geweest met wat ze altijd op zondag doet, namelijk naar de kerk. Bijzondere ervaring, veel muziek en persoonlijke boodschappen voor de mensen in de zaal. Na de dienst met Bess te lunchen en nu zie ik hier aan de tafel dit te typen. Morgen door naar Rotorua, lange busreis voor de boeg (directe lijn gaat helaas niet dus omrijden), vanavond mijn spullen inpakken en dat was Whitianga dan alweer.

Ik heb hier niet de hotspots bezocht, met dure entree of bustochten erheen. Wel meegeleefd in de community en in huis en voor 7 dollar voor de veerboot een prachtig landschap gezien en daar net zo van genoten. Dus ik vind het wel prima.

P.S. Kia ora is Moari voor hallo

Citylife

Foto’s voeg ik later toe, technisch probleempje hier. Als ik daarop wacht ben ik alweer heel ergens anders 😉

Zo, even terugblikken op de afgelopen dagen in Auckland. Inmiddels ben ik namelijk alweer doorgereisd. Hoewel ik het in de grote stad heerlijk heb gehad, heb ik niet perse heel veel beleefd waar een verhaaltje van te maken is, vandaar dat ik dacht om het op een hoop te gooien.

Maar Auckland dus.

De eerste vriendin is hier gemaakt, Marilee is zo’n leuk mens. Meteen de tweede avond vroeg ze me mee naar haar vrienden om spelletjes te spelen. In mijn AirBnB profiel had ik namelijk gezegd dat ik dat leuk vind om te doen, goeie zet geweest dus. Bij die vrienden hebben we gebarbecued, met veel enthousiasme een kookspelletje op de PS4 gedaan en ‘ticket to ride’ en een-ander-spel-waarvan-ik-de-naam-niet-ken. Ticket to ride had ik ook nog niet eerder gespeeld maar was leuk en ging goed, niet gewonnen overigens en dat andere spel moest ik even inkomen maar bleek ook leuk.

Dit was dus de avond van de tweede dag, de dag zelf heb ik gevuld met winkeltjes kijken en winkelen, ons adres was niet ver van een winkelstraat dus die verleiding kon ik niet weerstaan haha. Eerste souveniertjes zijn gekocht (die ik niet ga laten zien, want cadeautjes) en ook de kledingwinkels heb ik van binnen goed bekeken… laat het mooie weer maar komen want ik heb een superleuk jurkje en jumpsuit er bij. Jurkje was ook nog 50% korting, kan niet beter toch? Op de terugweg naar het appartement nog iets spontaans gedaan, langs de kapper.. Dat idee had ik al maar bij het googlen kreeg ik alleen maar dure hairdressers in beeld. Deze was goedkoop, dus op hoop van zegen maar naar binnen.. Ik had een plaatje ter inspiratie op mijn telefoon dus moest goed komen. Volgens mij is dat het inderdaad, fris koppie voor de zomer hier.

Zondag waren de meeste winkels dicht en scheen de zon dus ik ging er op uit. Mount Eden was namelijk ook niet heel ver weg, dus de wandelschoenen aan, lunch mee en op pad. Mount Eden is een vulkaan waarbij je tot aan de kraterrand kunt lopen. Auckland is gebouwd op vulkanisch gebergte dus er zijn meerdere van dat soort plekken. Ik wou ergens uiteten maar wist niet waar ik zin in had, dus maar weer aan de wandel en dan kom je vanzelf wel ergens terecht. Dat werd de wijk Ponsonby bij een centrumpje met allemaal restaurantjes. Kip met lekkere saus, patat en appelcider, prima, maar ik wilde ook een toetje dus door naar de volgende plek waar ik een ijsje, cocktail, zelfgemaakte frisdrank en bordje garnalen had. Allemaal zoooooo lekker, als ik daar zou wonen zou dat echt mijn stamkroeg worden haha. Uiteindelijk dus een driegangen menu in een aparte volgorde. Heerlijk!

Ik moest eerlijk gezegd even denken wat ik maandag ook alweer gedaan heb, was dus ook niet veel spannends. Maar wel heel grappig, ik kwam mede-amelander Selina tegen, die sinds kort ook down under is. Hoe toevallig, vooral omdat we elkaar dinsdag nog eens tegenkwamen… na die ontmoeting heb ik bij Peter Pans alvast wat tripjes voor de dagen in Rotorua geboekt, drie dingen geboekt dus beetje korting. Voor dertig dollar kun je toch weer wat leuks kopen, doen of eten. Ik wist niet precies wanneer ik wat voor mezelf gepland heb dus daar moet ik later nog achteraan. De vrouw die me hielp was ook Nederlands dus al met al deze dag zowat meer NL dan Engels gesproken.

Dinsdag was echt een regeldag, ook een regendag overigens. Toen ik naar buiten ging voor wat boodschapjes kwam ik kleddernat weer thuis. Maar mijn Nieuw Zeelandse simkaart, gekregen bij Peter Pans, is geactiveerd, tripjes naar Matamata en Maorivillage zijn geboekt en ook de eerstvolgende slaapplekken en busritten zijn voor elkaar.

Woensdag was alweer dag van vertrek, met een Uber rit naar het busstation, ideaal. En toen met de bus naar Whitianga waar ik ook bij iemand via Air bnb slaap. Bijzonder allemaal, maar dat vertel ik in de volgende post 😉