“Hij schrijft vanuit de hemel”

Vorige week was het alweer mijn 21e verjaardag. Een leuke en gezellige dag met vrienden en familie.

Ieder jaar weer hebben mensen moeite met het kiezen van een leuk cadeautje. Zo kreeg ik deze keer maar liefst drie theedozen…

Ook kreeg ik een ander soort doos, of eigenlijk een kist. Een zogenaamde ‘koesterkist’. Dit is een simpele houten box die bedrukt kan worden met foto’s en teksten naar keuze.

Deze kan dan gebruikt worden als kist voor het bewaren van herinneringen en is zeer geschikt om cadeau te geven bij geboorte maar ook bij overlijden.

Mijn nieuwe koesterkist is ontworpen door mijn moeder. Die hiervoor druk op zoek is geweest naar foto’s van mijn vader die ik wel mooi zou vinden. Zelf had ze ook goede redenen om specifieke foto’s die kiezen en te plaatsen.

Want bij die ene, grote foto, lijkt het alsof “hij schrijft vanuit de hemel.”

Een heel bijzonder cadeau. Niet zozeer een verjaardagscadeau. Maar wel een mooi moeder- dochter cadeau.

Zoals in de vorige post te lezen is, zijn er wat veranderingen gaande in mijn huisje. Daardoor heb ik straks wel mooi de ruimte om mijn kist te koesteren op een mooie plek in de kamer. (Foto volgt).

Wil je meer weten over zo’n koesterkist? Kijk dan eens op www.lytseskat.nl.

Lieve papa,

Acht februari was het alweer 11 jaar geleden dat je het leven inruilde voor een plekje in de hemel. Dit wil zeggen dat je nu al meer jaren weg bent dan het aantal dat ik je bij me heb gehad.

Toch heb ik hier niet zoveel bij stil gestaan als de afgelopen jaren. Dat spijt me lieve papa, denk niet dat ik je vergeet of dat je niet belangrijk meer bent. Maar er zijn even wat andere dingen gaande die mij bezig houden.

Want hoewel jij, als mijn vader, een belangrijke man in mijn leven bent dacht ik dat de jongeman die op de tweede plaats komt ook al had gevonden. Maar helaas is hier vroegtijdig het doek gevallen.

Gelukkig gaat hij niet zover weg als jij van me weg ging. Een andere stad is in vergelijking met de hemel toch nog best dichtbij.

Jullie lijken best wel op elkaar. Want hoewel jullie allebei graag bij mij willen zijn, kunnen jullie dat niet. Jij omdat je lijf het niet kon, hij omdat zijn gevoel het niet kan. En hoewel ik jullie graag allebei bij me wil houden, lukt mij dat niet. Want het is niet aan mij..

Sinds het moment dat jij bij me wegging ben ik veel muziek gaan luisteren die mij troost of wat juist fijn is om mee te blèren. Eén nummer kwam ik ook tegen toen ik aan hem dacht en is ook voor die situatie heel geschikt. Alleen dan net even anders interpeteren.

Fijn is dat, als dat dan toch weer samen komt.

Ik hoop dat hij en ik ook weer samen komen, in liefde of anders in vriendschap.
De tijd zal het leren.

Net zoals de tijd leren zal of ik jou ooit weer tref.
Tot die tijd lieve papa, zal ik je elke achtste februari weer extra aan je denken.

Dikke kus, Charlotte

Eén van de zeven zonden

Toen ik dit blog begon had ik al enkel onderwerpen in mijn hoofd. Bijvoorbeeld de vorige over 1 januari. Toch heb ik tot op heden niet al deze bedachte onderwerpen gehad. Over het algemeen omdat ik niet helemaal weet waar ik moet beginnen of zoals bij de vorige, omdat hij bij een bepaalde tijd in het jaar hoort.

Maar nu kreeg ik onlangs een vraag van iemand die ik net over mijn vader verteld had die perfect op dit onderwerp aansluit. Dus nu moet ik er toch maar aan geloven.

“Ben je dan ook jaloers?” Zo klonk de vraag. Zover ik me kan herinneren heeft niemand me deze vraag ooit eerder gesteld. Terwijl ik het om heel eerlijk te zijn geen gekke vraag vind.
Dit was het enige moment tijdens het gesprek dat ik een beetje een brok in mijn keel kreeg. Want ja, ik ben dus wel degelijk jaloers. Jaloers op fijne verhalen, jaloers op vriendinnen die ik met vaders zie ravotten. Jaloers op iedereen die heeft wat ik mis…

Jaloezie is één van de zeven zonden zegt men, samen met ijdelheid, hebzucht, luiheid, woede, vraatzucht en lust. Nu ben ik niet gelovig dus om vergiffenis vraag ik geen god. Maar misschien wel de mensen die ik benijd terwijl zij hier geen schuld aan hebben. Dus bij deze mijn excuses, ik gun jullie natuurlijk alle geluk en liefde met jullie papa!

1 januari

Ik heb een tijdje tegen het schrijven van deze post opgezien. Omdat het onderwerp voor mij heel belangrijk is. En dat moet je dan maar weer net goed onder woorden kunnen brengen. Vandaar ook dat de titel van dit stuk ietsjes afwijkt van de datum van vandaag.

Om te beginnen wil ik jullie allemaal een heel gelukkig nieuw jaar wensen, ik wens jullie alle geluk en liefde toe voor het komende jaar.
Waarschijnlijk hebben jullie het nieuwe jaar ingeluid met oliebollen en vuurwerk, dit laatste zelf afgestoken of dat van anderen bewonderd. Dit geldt ook voor mij (ik waag me alleen aan sterretjes), maar er is altijd één specifiek vuurwerk stuk waar ik extra naar uitkijk. Zo’n rode lichtkogel die langzaam door de licht zweeft, afgelopen oud en nieuw zag ik hem al vrij vroeg en toverde hij een grote lach op mij gezicht. Voor mij was dit het teken dat ook papa met ons mee het feestje vierde en ik met een gerust hart het nieuwe jaar in kon gaan.

Een dergelijke lichtkogel staat voor mij symbool voor de laatste keer dat mijn  vader en ik bij elkaar waren. Midden in de nacht rond een uur of twaalf schoot iemand deze de lucht in om het net begonnen jaar 2005 te vieren. Mijn vader en ik stonden dit schouwspel te bewonderen vanaf het kleine dijkje voor huis.

Omdat dit de laatste keer was dat ik mijn vader zag en het leuk met hem had is dit natuurlijk een fijne herinnering. Aan de andere kant maakt het ook dat ik me er extra van bewust ben dat het weer een jaar langer geleden is dat hij is overleden.
En gisteren was het dus alweer elf jaar geleden dat ik hem voor het laatst in mijn herinnering heb. Aangezien ik nu dit jaar 21 word is leef ik dus al langer zonder dan met hem, dat is een raar iets om je te realiseren.

Mijn goede voornemen is om van dit jaar een mooi jaar te maken en over 364 dagen klaar te staan om de lichtkogel te aanschouwen en me te realiseren hoe waardevol het leven eigenlijk is.

Het is december

Hallo, het was even een tijdje rustig in de regenjas. Maar ik ben er weer. Persoonlijk denk ik dat rust hier op het blog geen schande is, dat betekent dat ik druk met andere (leuke) dingen ben geweest. En dus even geen ruimte had om na te denken over wie of wat ik mis.

Maar goed, het is nu december en de eerste feestelijkheden zijn alweer gepasseerd.
Zo heb ik dit weekend samen met mijn moeder Sinterklaas uitgezwaaid en ben ik zelf alweer druk bezig met het schrijven van leuke gedichtjes. Wij vieren Sinterklaas namelijk pas met kerst, Sinterkerst dus.

Feestdagen zijn dagen waarop het soms extra duidelijk kan worden dat bepaalde mensen afwezig zijn. Zo komen er dan herinneringen omhoog aan, denk ik, de laatste Sinterklaas die ik met mijn vader gevierd heb. Het vond in elk geval plaatst in zijn laatste woning.
Samen op zijn ‘grote’ bed zaten we pakjes open te maken voordat hij van bed en bijna op zijn bril stapte. Ik kan me meerdere dingen bedenken die ik daar mogelijk heb gekregen, maar in hoeverre dit correct is is nog maar de vraag. Volgens mij heb ik hem koffie bonen of iets dergelijks gegeven. Zo zie je hoe selectief het brein is met dingen onthouden.
De daaropvolgende kerst zal ik bij mijn moeder hebben gevierd, want daar heb ik zo geen herinnering van.

Het jaar sluiten we natuurlijk af met oud en nieuw, die nacht kan ik me wel degelijk herinneren. Hoe dit verliep en waarom deze dag zo belangrijk voor mij was, zal ik ten zijner tijd nog wel vertellen.

Voor nu wens ik iedereen alvast een fijne decembermaand, met veel liefde en gezelligheid.

december-definition

Talking to the moon

Mensen gaan dood, daar kunnen we niet omheen. De vraag is waar gaan zij heen? Ik herinner me verhalen uit kinderboeken waarbij verteld werd dat de opa, oma of pluisje het konijn een sterretje aan de hemel is geworden. Al die sterretjes zouden lichtjes van engelen zijn die over ons waken. Is dat nou geen geruststellende gedachte? Zo dacht ik er als kind ook over en sinds mijn vader is overleden is daar een overtuiging bij gekomen.

De overledene die je het meest dierbaar is blijft dichter bij je. Hij of zij is dus niet één van die vele sterretjes, maar het mannetje op de maan. De maan was als hemellichaam altijd goed te zien vanuit mijn slaapkamerraam, dus dan zwaaide ik of ging ik even met hem babbelen.

Als ik nu de maan zie opkomen en het gezicht van het mannetje is te zien, dan kijk ik altijd even en zwaai ik hem welterusten of goeiedag toe.

man op de maann
Zou dit het mannetje op de maan kunnen zijn?

Ik kwam laatst onderstaand nummer weer eens tegen, ik ben dus niet de enige die deze relatie met de maan heeft 🙂

Bruno Mars – Talking to the moon

Bijgeloof

Vandaag liep ik door mijn kamer in mijn ouderlijk huis en ineens zie ik iets liggen. Van die dingen waar je al jaren niet meer naar gekeken hebt maar die wel altijd constant aanwezig zijn geweest. Het was een van die vele verzameldingen van de plaatselijke supermarkt. Sleutelhangers in de vorm van smileys en dan met allerlei uitdrukkingen. Het specifieke poppetje waar deze post over gaat is een blauwe, één met witte vleugeltjes en een gele band om het hoofd. Een engeltje dus.

Het engeltje in kwestie
Het engeltje in kwestie

Ik had destijds een hele verzameling van deze sleutelhangers, die ik strategische naast mijn slaapkamerdeur aan een haakje had gehangen. Natuurlijk samen met allerlei andere prullaria zoals bloemenslingers en knuffeltjes. Maar ik dwaal af, het engeltje dus.

Bijzonder aan deze sleutelhangers was dat ze bij knijpen een geluidje produceren. Zoals een grommetje of een giechel. Uit het engeltje kwam een geluid dat ik nooit zo goed kon plaatsen. Maar ja, wat voor geluid maakt een engel ook? Ik weet het niet, ik heb er dan ook nog nooit eentje ontmoet.

Dit engeltje hing samen met zijn (ik denk dat het een hij was) vriendjes naast mijn deur en was met zijn lachebekje mijn kant op gericht. In de tijd dat ze nog te verzamelen waren kwam er zo af en toe nog eentje bij en dat was dat.  Prima zou je zeggen, lekker laten hangen. Maar nou komt het, dit engeltje was ’s nachts nogal onrustig. Misschien overdag ook wel, maar dan was ik daar niet bij. De geluidjes die hij kon produceren floepte er soms spontaan uit, hoorde ik hem ineens piepen/zoemen/neuriën of wat het ook maar was.
De eerste keer dat er iets spontaan geluid gaat maken in je kamer schrik je natuurlijk even, maar daarna vond ik het wel gezellig. Het was immers precies het engeltje dat geluid maakte.

Misschien, heel misschien was het een andere engel die me gedag wou zeggen.
Ik ben niet katholiek, christen, moslim of jood. Ik weet ook niet waar ik in moet geloven, in kan geloven. Maar wat zou ik graag willen dat de hemel wel degelijk bestaat en dat dat kleine engeltje mijn boodschapper was met een boodschap van boven.

Op visite

Vannacht ging ik op visite. Ja je leest het goed, vannacht…
Eerst ging ik nog naar de dierenwinkel die blijkbaar gerund werd door de moeder van mijn beste vriendin. In deze winkel zocht ik een vissenkom en leuke visjes. Het is immers wel zo leuk om iets mee te nemen als je bij iemand langs gaat. Ik vroeg me wel af waar ik diegene aan zou aantreffen. Het bleek dat zijn voormalig huis niet bewoond werd dus hier was hij weer in getrokken met een paar spulletjes die hij op de kop getikt had. De persoon waar ik heen ging heb ik al ruim tien jaar niet meer gesproken dus we hadden genoeg om te bespreken. Wat we dan precies gezegd hebben kan ik me al niet meer herinneren.

Huisje (links) met veel herinneringen
Huisje (links) met veel herinneringen

Ik weet het, dat klinkt heel raar. Iemand zo lang niet gezien of gesproken hebben en dan vergeet je waar jullie het over gehad hebben. Maar ik zeg je, zo raar is het niet.
Want voor ik het wist was de visite afgelopen terwijl ik nog helemaal niet weg wilde en was ik ineens in een soort avonturenfilm beland. Iets met mensen die experimenteren op andere mensen en ik zou ontsnappen.

Toen dit allemaal achter de rug was had ik ineens in de gaten dat mijn vriend naast me met zijn telefoon lag te klooien en vroeg ik hem hoe laat het was. Ergens rond half tien was geloof ik het antwoord. Eigenlijk wilde ik dat helemaal niet horen, het licht van de ochtendzon niet zien. Ik wilde verder dromen, dromen dat mijn papa nog ergens rondloopt en als ik hem dan zou zien, ik hem een kom met vissen zou geven.

Mag je verdriet tonen op social media?

Vorige week vrijdag las ik een bericht op Lindanieuws.nl. Het ging over Wendy van Dijk die stil stond bij de verjaardag van haar in 2006 overleden vader. Ze had een lieve foto met een mooi onderschrift op Instagram geplaatst. En ik geef haar groot gelijk, waarom zou je alleen de verjaardag vieren van je nabije naasten of alleen de leuke berichten delen. Helaas dacht niet iedereen hier zo over, op het Facebookbericht van LINDA was namelijk een stroom aan reacties binnen gekomen. Veel vol medeleven en steunbetuigingen, maar ook een dame die vond dat het een schreeuw om aandacht was.

Hier kan ik met mijn hoofd niet bij, Wendy is een bekende Nederlander. Maar ze is ook een mens met gevoelens net zoals jij en ik. Zij heeft dus net als ieder ander verdriet wanneer een dierbare komt te overlijden. Zou de desbetreffende dame het een schande vinden dat een zogenoemde BN’er gedrag vertoont dat ook bij ‘de normale mens’ voorkomt of zou het dieper liggen?

Is sociale media wel de plek om je verdriet te delen of vraag je dan automatisch om medelijden en aandacht? Zelf heb ik er ook altijd wat moeite mee om dingen rondom mijn vader te plaatsen, precies om bovenstaande punten want wat als ze vinden dat ik om aandacht vraag…? Afgelopen februari met mijn vaders sterfdatum en later in juni met Vaderdag heb ik dan toch eindelijk mijn gevoelens gedeeld. Want als je dit niet wilt lezen naast de leuke nieuwtjes waarom ben je dan mijn Facebook vriend?

Mijn vaderdag cadeautje van dit jaar <3
Mijn Vaderdag cadeautje van dit jaar ❤

Natuurlijk ligt dit voor Wendy iets anders omdat zij niet alleen vrienden maar ook veel fans als volgers en vrienden heeft. Misschien is het dan verstandig om na te denken. Wat zou jij willen horen op het moment dat je je hart lucht over het verlies van je vader, wat voor fijne man hij was en hoe graag je hem een fijne verjaardag zou willen wensen?

Voel je vrij om te reageren met jou gedachten hierover. 😉